Pinokio na deskach teatru "Pinokio" - znakomity spektakl dla dzieci i dorosłych

Wyreżyserowany przez niego premierowy "Pinokio" proponuje teatr, który odchodząc od konwencji spektaklu dla dzieci, oferuje widzom znacznie więcej.

Choć barwny i poprawny, ale kubistyczny i nieznośnie płaski świat teatru lalek szybko znika ze sceny. Nie ma nieszczęsnego Gepetto, ani jego ciemnej chaty. Liczy się Pinokio, droga jaką przejdzie od drewnianej lalki do prawdziwego chłopca i zachodząca w nim przemiana. Umieszczony w żywym planie jako jedyna lalka, przypomina bryłowatą konstrukcją bohatera z wczesnych komputerowych gier 3D. Kot i Lis (Tadeusz Płuciennik i Anna Woźniak-Płacek) kuszą go łatwą fortuną z wdziękiem Wojciecha Pijanowskiego i Magdy Masny. Nieco zwariowanej Wróżce (Anna Sztuder -Mieszek) bliżej z kolei do szalonego profesora z kreskówek.

Za tą odjechaną stylistyką idzie treść. Pozorny konformizm zmienia się dla Pinokia w wartościowy kreacyjny proces. Bo o ile kindersztuba może być przydatna, o tyle niepokorny charakter i ciekawość świata są wartościami niezastąpionymi.

Dworakowski wprowadził na scenę blues-rockową kapelę, infantylnych dużych chłopców odzianych z luzacką elegancją Nawiązał tym do konwencji prześpiewanych amerykańskich filmów dla dzieci, ale i do tradycji polskiej.

W roli "prawdziwego" jak i "lalkowego" Pinokio bardzo dobrze spisał się Mariusz Olbiński. Wyraziście też zaznaczył się Włodzimierz Twardowski jako Ogniojad, dykcją dorównując takim gigantom jak Piotr Fronczewski.

W finale aktorzy zbierają oklaski przybrani w czerwone, drewniane nosy, czym mówią nam, że krnąbrny drewniany pajacyk jest gdzieś w każdym z nas i to sobie bić będziemy brawo, jeśli go w sobie odnajdziemy.

"Pinokio" w "Pinokiu" to świetny przykład jak rozbudzić w dziecku zapał do zgłębiania teatralnego rzemiosła. Wielkie brawa dla dyrektora Dworakowskiego!