Prezydent Chojniak "podziękował" Torańskiemu

- Nie mam wątpliwości, że największy prezent tą decyzją prezydent zrobił swoim wrogom. Jeden z jego przyjaciół powiedział mi, że strzelił sobie w stopę - komentuje to co się stało Torański. Dodaje, że jego zdaniem, prezydent, niestety, potrzebuje marionetki, a nie rzecznika, który uczciwie do bólu informuje opinię publiczną o funkcjonowaniu urzędu.

Rzecznik nie chce publicznie opowiadać, co legło u podstaw decyzji prezydenta. Potwierdza natomiast, że tydzień temu sam chciał złożyć wypowiedzenie, ale sekretarz miasta uprosił go, by tego nie robił. - Nie minął tydzień, a nie mam wątpliwości, że szara eminencja tego urzędu (tak określany jest sekretarz Bogdan Munik - red.) przekonała prezydenta do tej decyzji - dodaje.

W kuluarach można usłyszeć, że rzecznikowi zaszkodził artykuł o zarobkach w tygodniku "7 Dni" ("Polska DŁ") z 5 marca. Torański wypowiadał się, że zarabia "najgorzej od 11 lat" i "ma świadomość, że jego kontrakt jest niewspółmiernie niski w odniesieniu do kwalifikacji". Krzysztof Chojniak miał te słowa odebrać jak publiczną skargę na zarobki.

Sam Torański mówi: - Niejednokrotnie miałem poczucie naruszania mojej godności, ale chciałbym zachować szacunek dla mieszkańców miasta z taką historią i nie przywoływać przykładów. Godność jest dla mnie ważniejsza niż praca. Nie jestem człowiekiem, który zgodzi się na to, by go poniżać i gwałcić jego sumienie. W umowie o pracę zobowiązałem się być rzecznikiem prezydenta, a nie prezesa Prawicy Razem...

Dodaje, że z pracy wyrzucono go wcześniej tylko raz - w głębokim PRL (w 1985 r.) i dla niego historia zatacza koło. - Niewątpliwie mamy w Polsce do czynienia ze zjawiskiem powrotu czerwonych sztandarów - komentuje.

Co legło u podstaw decyzji o zwolnieniu? Czy prezydent rzeczywiście woli marionetkę od rzecznika? Czy nie obawia się, że zaszkodzi to wizerunkowi jego urzędu? - Boli mnie taki sposób dialogu - odpowiada prezydent Krzysztof Chojniak. - Każda decyzja, zwłaszcza personalna, jest głęboko przemyślana. Tak również było i w tym przypadku. Podkreślam jednak, że nie mam w zwyczaju wypowiadać się publicznie na temat pracy żadnego swojego pracownika. I tak będzie w tym przypadku. Zapewniam, że u podstaw takiej decyzji legły poważne powody.