Witaszczyk na dziś: Ojcowie sukcesu

Tymczasem awantura i wymiana działaczy nastąpiły wcześniej. O aferze w PZPS i "sprawie prezesa Biesiady" było głośno już w 2003 roku. Zresztą, co gadać o "lepszej jeździe" polskich siatkarzy po zmianie zarządu związku, skoro i pod starym prezesem ta dyscyplina prezentowała się całkiem przyzwoicie. A że nie było złotego medalu na mistrzostwach Europy?

Gdyby wszystko zależało od nowego zarządu, to na światowym poziomie mielibyśmy piłkę nożną, bo w ostatnich latach PZPN wybrał sobie już trzeci zarząd i trzeciego prezesa. Najpierw wszystkiemu był winien prezes Dziurowicz. Bodaj nieboszczyk Dębski, minister sportu w rządzie Buzka, przekonywał, że jak się Dziurowicza wywali, to będą sukcesy. Dziurowicz poszedł na bruk, sukcesów nie było. Listkiewiczowi szło średnio. Teraz mamy trzeci zarząd, prezesa Lato, a mimo to nasza drużyna nie zakwalifikowała się do mistrzostw świata. Być może to jest nasze największe szczęście; znowu byłby wstyd. Może mniejszy niż w Korei, bo do postponowania hymnu w RPA już by nie wzięli żadnej primadonny polskiej piosenki.

Jeśli dobrze patrzeć, jedyny sukces w polskiej piłce nożnej odniosła policja, która wyłowiła prawie 300 przekupnych sędziów, działaczy i piłkarzy. No, ale z tego medalu nie będzie.

Odchodząc od sportu, warto zauważyć, że Tuskowi prymitywna propaganda sukcesu nie jest w stanie zaszkodzić. Po roku rządów wciąż 42 proc. Polaków uważa, że dobrze wypełnia obowiązki. Niewielu przed nim cieszyło się takim uznaniem.