Witaszczyk na dziś: O pewnym Feliksie

Tak oto okazało się, że kolejny mąż stanu ma życiorysie bohaterski epizod walki z komuną. Co prawda, niektórzy twierdzą (nie zwracajmy na nich uwagi, bo tacy kalają wszystko), że dwadzieścia lat temu w ramach powszechnej dewaluacji odwaga w Polsce tak staniała, że Sikorski mógł jawnie, bez specjalnych "akcji", odkręcić wszystkich "Dzierżyńskich". Gdyby miał ochotę, mógł też zdjąć Marchlewskich, Świerczewskich i innych świętych PRL. I tak więźniem politycznym by nie został. Co najwyżej kolegium ds. wykroczeń (dziś: sąd grodzki) skazałoby go na grzywnę za chuligaństwo i niszczenie znaków informacyjnych. Bo obojętne, jak się zwie patron ulicy: Dzierżyński czy Psipsiński - tablica jest po to, żeby ludzie nie błądzili. W każdym razie, jakkolwiek by patrzeć, Sikorski już za młodu "dobijał watahy". Wtedy komunistyczne, dwa lata temu - PiS-owskie.

Skoro już jesteśmy przy Feliksie Dzierżyńskim, przyjrzyjmy się nieco bliżej tej postaci. Niedoszły ksiądz, pochodził z dobrej polskiej szlachty. Uczestniczył w rewolucji bolszewickiej, był szefem Czeka - policji do walki z kontrrewolucją, sabotażem i spekulacją. Kolega Stalina. Zmarł w 1926 roku. Zwolennicy teorii spisków i walenrodyzmu uważają, że zszedł przedwcześnie. Ich zdaniem, mało kto w dziejach państwa radzieckiego tak skutecznie zwalczał komunizm, hurtowo eksterminując prawdziwych komunistów. Zabrakło mu kilka lat, żeby zrobić swoje.

Jak potoczyłyby się losy świata, przy założeniu, że Feliks Edmundowicz żyje dłużej i jako wcielenie Konrada Wallenroda skutecznie zwalcza komunę? Co do losów świata - nie wiadomo. Co do Sikorskiego - pewnie wciąż mieszkałby przy ul. Dzierżyńskiego.